Yüz yýldýr tekerrür eden tarih, Mersin Ýdmanyurdu’ nun dramatik öyküsü…
Mersin’ in müstesna markasý Mersin Ýdmanyurdu’ nun altýndan kalkýlmaz borçlarýyla kapýsýna kilit asýlalý epeyi zaman oldu..
1967-73 ve 2011-12 sezonlarýnda süper ligde mücadele eden tarihi öneme sahip kulüp 2019’ da ödenemeyen borçlar ve cezalar nedeniyle tüm faaliyetlerine son verdi.
Son ana kadar kamuoyu Mersin’ deki onca kurum, kuruluþ, iþ insaný gelip sahip çýkar, bitkisel hayatta can çekiþen hastayý ayaða kaldýrýr diye umutla bekledi ancak kýlýný kýpýrdatan çýkmadý…
O defteri kapatýp sil baþtan ‘Yeni Mersin Ýdmanyurdu’ adýyla yeniden sahalara döndürme giriþimleri de gün itibariyle noktalanmýþ gibi görünüyor..
Kiþilerin çabalarýyla yer yer büyük beklentileri yaratan heyecan dalgasýnýn bu kez yeniden canlandýrýlmasý da hayli zor…
Zor çünkü kurumsal yapý saðlanmadan ve kiþisel katkýlarýn ötesinde istikrarlý gelirlere sahip olmadan kulüplerin futbol gibi büyük bütçeler gerektiren alanlarda profesyonel olarak faaliyet göstermesi günümüzde olanaksýz…
Yýkýlmasaydý bugün 75 yýllýk geçmiþiyle ülkenin en iyi stadyumlarýndan birine sahip tam yüz yýllýk Mersin Ýdmanyurdu’ nun (Asýl adý Mersin Talim Yurdu ya da kuruluþtan itibaren uzun yýllar kamuoyunca kabul gören o yüklü anlam içeren haliyle Yurt) bugün Trabzonspor’u da sayarsak 4 büyükler arasýna girmesi mümkün deðil miydi?
Bunun gerçekleþmesi için Mersin gibi potansiyel olarak bakýldýðýnda her türlü zenginliðe, yeterince dinamiklere sahip olmasýna karþýn ‘Aidiyet duygusunu’ pekiþtirmiþ, bir baþka ifadeyle ‘Mersinlilerin Mersin’e sahip çýkma’ anlayýþýný hâkim kýlmýþ bir kent görünümü saðlanmalýydý, diðer tüm alanlarda olduðu gibi MÝY markasýný sahiplenip, layýk olduðu yerlere taþýma konusunda da sýnýfta kaldýk…
Peki, Ýdmanyurdu ilk kez mi böylesine bir yýkým tablosuyla karþýlaþýyor?
Sorunun yanýtý için, 1930’ larýn ortasýna henüz 10 yaþýný idrak edecek olan Mersin Ýdmanyurdu kulübünün o dönem yaþadýklarýna bakmakta yarar var..
1934’ te Mersin Belediyesi bütçesine Ýdmanyurdu tahsisatý altýnda bir ödenek ayrýlýr..
20 Eylül 1934 günü yayýnlanan Yeni Mersin gazetesinin haberi aynen þöyle:
“Belediye bütçesinden ayrýlmýþ olan idman yurduna yardým tahsisatýndan 100 lirasý da evvelki gün Yurd’ a verilmiþtir.”
Ancak kýsa zaman içinde Belediyeden saðlanan taþýma suyla deðirmenin dönmediði çýkýyor ortaya…
1935 Ocak ayýnda yine Yeni Mersin gazetesinde Rýza Atilla imzasýyla yayýnlanan makale o günkü tabloyu hayli çarpýcý örneklerle ortaya seriyor…
Okuduðunuzda benim gibi DEJAVU duygusuna kapýlacaðýnýz, yok caným bu kadar benzer durum yüz yýl durmadan tekrarlanmaz, bu kadar da olamaz diyeceðiniz tespitler…
“ Ýdman Yurdu*
10 yýl önce töre baðý tanýmayan ve mektep dýþýnda kültür varlýðý nedir bilmeyen gençliði yapýsý kadar da kafasý saðlam yurt çocuðu olarak yetiþtirmek için canlý adýmlar ve yer yer spor kurumlarý açýldý.
Ýlk çýkýþ hýzý yitirilmemiþ olsaydý bugün bizde de gençliðin yönünü yurt kazancýnýn dileklerine ayar edecek ana yuvalar bulunabilirdi.
Ne yazýk ki Osmanlýlýðýn etiketçilik diye namlandýrabileceðimiz anti sosyal duygularý bu kurumlarý yürütmedi.
Bir zamanlar basamak olarak kullanýlan spor kurumlarýnda yüküm almak iþi sonralarý amaca tezelden ulaþtýracak baþka kurumlar çýkýnca bir angarya olarak görüldü.
Gençlik sözü bir fantasya bir süs gibi dillerde kaldý.
Bu hal memleketin her yönünde böyle ve derin bir iç sýzý olmakla beraber Mersin'in görünüþü kadar olmasý gerektir.
Mersin'in gençliðini çatýsý altýnda toplayan veya topluyor görünen tek kurum idman yurdudur.
Geçen yýllarda canlýlýðý ve çalýþmasý görülebiliyormuþ.
Þimdi ay ýþýðýnda çýra gölgesi gibi duruyor.
Mersin'in mevcut durumu ile taban tabana zýt olan bu biricik kurum üzerinde düþünüldüðünden daha çok durmak ve ortada bir pürüz varsa apaçýk konuþarak temizlemek tam anlamýyla bir yurt borcudur.
Geçen cuma günü yurdun yýllýk genel toplantýsý yapýlacaktý. Bundan daha önce de merkez heyetinin toplanarak genel toplantý hazýrlýðýný görmesi ve idare heyetinin yýllýk çalýþmasýný araþtýrarak raporunu onaylamasý ve yurdun durumunu yürüyüþünün artmasýný anlatacak iþlerin düþünülmesi için konuþmasý gerek bulunuyordu.
Çoðunluk bulunamadýðýndan merkez heyeti toplanamadý. 2 günde sayýsý pek çok olan heyetten ancak birkaç kiþi gelebildi.
Bütün bir yýl içinde tek toplantý yapmayan merkez heyeti gençliðe karþý yükümünü baþardýðýný veya baþarmaya savaþtýðýný hiçbir zaman ileri süremez.
Genel toplantýya gelince;
Cuma günü hiç kimse iþ baþýnda olmadýðý halde gelenlerin sayýsý 10 kiþiyi aþmadý ve toplantý bugüne býrakýldý.
Bu iki noktayý yukarýda dokunduðumuz angarya sözüne örnek olarak verdik.
Yurdu sevmek, gençliði sevmek, ancak söz sýnýrýný aþarak iþ alanýna döküldükten sonra ölçülebilir.
Sosyal durumlarýndan büyük iþler beklenilen kurum adamlarý her þeyden önce dönen yürüyüþüne inancý saðlam bir gençlik kütlesi katmýþ olmakla övünmenin yolunu aramalýdýrlar.
Umduðumuz ve beklediðimiz Mersin'in biricik spor kurumu olan Mersin gençliðinin gücünü arttýrmasý beklenen idman yurduna yeni bir hýz verecek yollarýn aranmasý ve bulunmasýdýr. “
*Rýza Atilla Yeni Mersin (Ocak 1935)
