HEKÝMLER ÇOK ÝÞÝ SEVMEZ
Yaklaþýk sekiz sene önce yazdýðým bir yazý düþtü önüme, bilgisayarýmda gezinirken. Tesadüfün bu kadarý olur dedim; tam da þimdi yazmam gereken bir yazý…
Önceden yazmýþ olmam iyi bir þey deðil mi, tekrar zamaný geldiyse paylaþmamýn önünde engel var mý, dedim kendime. Evet, var dedim; o engel sensin…
Ben de aradan çekildim ve yazýnýn tekrar karþýnýza gelmesine fýrsat tanýdým:
“Biz hekimler çok iþi sevmeyiz. Anlayacaðýnýz tembel bile diyebileceðiniz bir meslek gurubuyuz. Belki de o nedenle son yýllarda ‘performans’ diye bir sistem getirildi saðlýk sistemine; çok iþi sevelim diye…
Biz hekimler çok iþi sevmeyiz; örneðin nöbet tutarken iþimizin olmasýný hiç istemeyiz; yan gelip yatmanýn hayalini kurarýz…
Biliriz ki iþimiz varsa bir insanda sorun vardýr; acý çekmektedir, ruhsal ya da bedensel…
Ve de hayatý tehdit altýndadýr.
Çok iþimizin olmasý demek ise çok daha fazla insan acý çekmesi, ölümün sýnýrýnda dolaþmasý demektir…
Ýþte o nedenle biz hekimler çok iþi sevmeyiz…
Savaþ biz hekimler için çok iþ demektir; çok ölüm, çok acý demektir…
Savaþ insanýn temel ihtiyaçlarýnýn karþýlanamamasý demektir; evlerin yýkýldýðý, temiz suyun kaybolduðu, temel besinlere ulaþmanýn zorlaþtýðý, salgýn hastalýklarýn kol gezdiði…
Savaþýn haklý ya da haksýz olmasý savaþýn sonuçlarýný deðiþtirmez…
Hem haklý savaþ var mýdýr?
Savaþýn doðasý gereði en az iki tarafý vardýr. Ýki ya da daha fazla tarafýn da ayný anda haklý olduklarý ve bu nedenle ‘haklý savaþ’ diyebileceðimiz bir savaþ var mýdýr?
Bize saldýrýldýðýnda, tehlike yaratýldýðýnda çýkan savaþ kendimizi sonuna kadar savunma, bize zarar veren düþmaný bertaraf etme, ebediyen zarar veremeyecek hale getirme hakkýmýz vardýr; kuþkusuz ve tereddütsüz…
Ama o savaþýn haklýlýðýndan deðil, kendimizi savunma hakkýndan ve haklýlýðýmýzdan söz edebiliriz ancak…
Yani her koþulda savaþ hekimler için çok iþ demektir; hekimler çok iþi sevmez, hekimler kendine çok çok iþ çýkaran savaþý hiç mi hiç sevmezler…
Hekimler savaþý sevmezler; bu sevgisizlik zaman ve baðlamdan azadedir. Her zaman her yerde, her koþulda böyledir ve bunu çok iþi sevmemeleri nedeniyle her zaman her yerde her koþulda söyleme hakkýna sahiptirler.
Hekimler savaþý sevmez, evet. Ama yurt savunmasý söz konusu olduðunda, her zaman, Doktor Hikmet gibi en ön saflarda yer alýrlar…
Bu koþullarda da hastalýklarý önlemek, acýlarý azaltmak, sakatlýklarý düzeltmek, ölümü ötelemek için dost düþman bakmaksýzýn görevlerini canlarý pahasýna yerine getirirler…”
Evet, hekimler çok iþi sevmezler…
