Çýkarsýz sevmeler peþin hükümlere tutsak...
Ömür kilometresinin sonuna doðru yaklaþýrken gün dünden kötü geliyor...
Memleket adeta yangýn yeri...
Yokluk yoksunluk gýrla gidiyor...
Suçluluðun bezginliðiyle kendime geriden bakýyorum...
Aðýrlýðý altýnda güçsüz kalýp ezildiðin acýlar dayanýlacak gibi deðil, bir yanda kopamadýðýn memleket meseleleri, diðer yanda belki de en yakýnýn saplamýþ ihanetin hançerini böðrüne…
Birbirini anlamayan boðucu kalabalýkta bir baþýnasýn; kývranýyorsun sarmalýnda çözümsüzlüðün, dilinde yanýk bir türküsü Anadolu’nun, “Erzurum daðlarý da kar ile boran/ Ýçerime koydun dert ile verem…”
Hep kara yazýp, kara konuþup, kara kara düþünecek miyiz?
Duymayacak mýyýz tenimizde umut ve aydýnlýk saçan kuþun kanadýnýn esintisini?
Mutluluk, gökyüzündeki yýldýzlar kadar uzak, ulaþmak için ebemkuþaðýnýn altýndan geçmek gerek…
13 yýl önce dönülmeze göçen Ahmet Erhan’ýn,”Anne ben geldim / aðdaki balýk / bardakta ki su kadar umarsýzým / dizlerin duruyor mu baþýmý koyacak?...” dizeleri düþerken yüreðime, çoðunluklarý sarýp ýsýtacak bir ana kucaðý arýyorum…
Ama yok!
Günübirlik çýkarlara ipotek edilmiþ tüm arý duru deðerler!..
Güzelliklerin boynu bükük…
Arsýz arsýz gülüyor karanlýk!..
Çýkarsýz sevmeler peþin hükümlere tutsak…
Okþayamýyorsun kanýnýn kaynadýðý bir çocuðun baþýný...
Ah sevda, ne yakýcýymýþsýn ve nankör, eritip yok ediyorsun deðdiðin yerleri...
Hangi oluþum böylesine savunmasýz býrakýr kendini besleyen deðerleri?
Bir zamanlar büyük namussuzluk sayýlan ihanet, ayrýkotu olup sarmýþ çevremizi...
Basit yararlar uðruna insanýn kendi soyunu kýrmasý, yaþadýðý ülkeyi satmasý, sevip kokladýðý yârini aldatmasý toplumda geniþ kabul görüyor artýk...
Bu nasýl bir kurgu, nasýl döngüdür ki çoðaldýkça yalnýzlaþýyoruz…
Gören göz katlanmýyor ihanetin buncasýna; hani Anadolu’da “Taþlarý baðlayýp köpekleri salmýþlar...”derler ya, öylesine yakýcý süreçten geçiyoruz...
