ÝZÝ KALIR...
Çakýl taþlarýnýn arasýnda kaybolup giden
Görülmüþtür damgalý tren biletleridir ömrümüz...
Günler mi?
Tatsýz tuzsuz
Ýþkence...
Demeyin ”gelir geçer...”
Geçer de deler geçer...
Kýr düþmüþ þakaklarda
Daralan yüreklerde izi
Yaþanamayan yýllarýn...
Karanlýk arsýz misafir
Yurt tutmuþ memleketi
Biteviye can biçiyor
Yokluðun týrpaný...
Ölümün yüzü buz
Bir de ecelsiz olursa
Ucu sivri keskin býçak
Oturur kemiðe...
Naiflik vurgun yedi
Týrþýdý renkler...
Çocuklar bin bir duayla defnederlerdi
Atalarýný eskiden
Bulgur yað soðan
Hýrka ayakkabý
Býrakýlýrdý kapý önlerine...
Suskunluk erinç
Ortam ardýç kokardý...
Yüz örtülü sýralý ölümler
Buruk bir aný þimdi..
Analar babalar çocuklarýný
Eþler bir birbirlerini gömüyor yüreðine
Cesetler yitik
Aðlýyor aydýnlýk
Gözpýnarlarý kuru...
Geride kalanlar ekmeðe muhtaç
Biraz özgürlük olsa göz çýkarmaz hani
Kime kalmýþ bu dünya
Nerede Yedi Düvel’e hükmeden imparatorluk
Mustafa Kemal Atatürk’ün ilkeleri...
Yapýlanlar meydanda...
Ademhan’ýn* karelerindeki gibi
Bulanýk akar Çaltý Çayý
Yoksuldan baç alýnýr
Tarlalar hâlâ mülkiyetinde aðalarýn
Munzurlar küskün...
Karadeniz desen
Zehirli variller yüzer
Siyanürle altýn aranýr Bergama’da
Nükleer santraller sýrada
Ýlk temel
Akdeniz fonlarýnýn diyarý Akkuyu'ya...
Para etmez oldu ak altýn
Zeytinler yavan
Üreticilerse periþan
Yeþilin köküne kibrit suyu
Kentler beton yýðýný
Isýnmýyor insanlar...
.....................................
Daha sayalým mý?
Çoktan geride kaldý Orhan Veli’nin
Raký þiþesinde balýk olmak istediði günler...
Sözcükler kanadý kýrýk kuþ
Buluþamýyorlar sevda dolu aþk þiirlerinde
Çýrpýnýyorlar çaresiz...
Savaþ kýrým ölüm
Kan gözyaþý zulüm
Tekdüzeliði günlerin...
*Yusuf Ziya Ademhan
Kemaliyeli gazeteci ve fotoðraf sanatçýsý
