PES ETMEK OLMAZ
Kýraç dinler misiniz? Sever misiniz þarkýlarýný?
Tercih sizin ama ‘Zaman’ adlý þarkýsýnýn sözleri gerçekten zihnimde anlam buluyor.
…
‘Bir kez olsun çevir yüzün bak þu topraða, bak þu topraða
Her gün bir çiçek açýyor diyor merhaba
Bütün geceler mecbur varýr sabaha
Umudun kaybedip pes etmek olmaz’
…
Pes etmek umudu kaybetmektir.
Umutsuzluk da teslim olmaktýr.
Bazen hayat gerçekten insaný yorar.
Neden böyle bir durumun içinde olunduðu sorgulanýr.
Boþ duvarlara saatlerce bakýlabilir…
Zaman durur, anlam kaybolur…
Yaþanýlanlar sorgulanýr:
Her gün yeni bir adaletsizlikle uyanmak,
Ekonomik sýkýntýlarýn hayatýn her alanýna sýzdýðýný görmek,
Emeðinin karþýlýðýný alamayan insanlarýn çaresizliðine tanýk olmak,
Yolsuzluk iddialarýnýn gündemi iþgal etmesi,
Demokrasinin ve hukukun temel deðerleri üzerine tartýþmalarýn bitmemesi,
Çocuklarýn ve öðretmenlerin okulda bile þiddetten korunamamasý, …
Vicdani duygular taþýyan insanlarýn bütün bunlarýn karþýsýnda “Yeter artýk!” diyesi geliyor.
Zihinlere, gönüllere ‘umutsuzluk’ ve ‘karamsarlýk’ yükleniyor.
Çünkü umutsuzluk yalnýzca geleceðe dair inancýn kaybedilmesi deðildir.
Umutsuzluk ve karamsarlýk yaratan bütün kötülüklerin deðiþtirilemeyeceðine inanmaktýr.
“Böyle gelmiþ, böyle gider” mantýðýna bürünmektir.
Haksýzlýðý gördüðünde dilsiz olmak, adaletsizliði, þiddeti sýradanlaþtýrmaktýr.
Yolsuzluk ve tüm hatalý davranýþlarý hayatýn deðiþmez gerçeði olarak kabul etmektir.
Ýþte asýl sorun da bu noktada baþlamaktadýr.
Çünkü kötülükleri besleyen bazen kötülüðü yapanlar deðil, artýk hiçbir þeyin düzelmeyeceðine inananlardýr.
Bir toplumun yalnýzca ekonomik, ahlaki ve vicdani olarak deðil, umut bakýmýndan da yoksullaþmasý kadar geleceðimizi tehlikeye sokan bir durum yoktur.
Bugün pek çok genç geleceði düþünürken heyecan deðil kaygý hissetmektedir. Gençler geleceklerini baþka ülkelerde görmektedir. Ebeveynler çocuklarýnýn ülke dýþýna çýkmasýný daha güvenli bulmaktadýr. Öðretmenler sýnýfa girerken yalnýzca dersini deðil, güvenliðini de, ekonomisini de düþünmek zorunda kalmaktadýr. Çalýþan insanlar ay sonunu nasýl getireceklerini bilememektedir. Emekliler, yýllarca verdiði emeðin karþýlýðýný maddi ve manevi olarak görememektedir.
Ve yaþananlarýn üzerine bir de “Bu devran deðiþmez” düþüncesi yerleþmektedir…
Ýþte o zaman esas kayýplar baþlamaktadýr…
Bir ülkeyi yalnýzca ekonomik sorunlar yýpratmaz.
Bir ülkeyi, adaletsizliðin normalleþmesi yýpratýr.
Ýnsanlarýn hakkýný aramaktan vazgeçmesi yýpratýr.
Çocuklarýn þiddeti hayatýn doðal bir parçasý sanmasý yýpratýr.
Öðretmenlerin okulda kendisini güvende hissedememesi yýpratýr.
Gençlerin geleceðe bakarken umutsuzluk hissetmesi yýpratýr.
Peki, bu yaþananlar karþýsýnda ne yapýlabilir?
Görmezden gelmek tüm sorunlarý çözer mi?
Cevap basit:
-Hayýr!
Çözüm:
-Umudunu yitirmemek
Umut, olup bitenleri yok saymak deðildir.
Tam tersine, bütün detaylarýný görüp “Daha iyisi yapabiliriz” diyebilmektir.
Adaletsizliði görüp adalet istemektir.
Yolsuzluk iddialarýna “Bana ne?” dememektir.
Demokratik haklarýn önemini savunmaktýr.
Þiddete uðrayan öðretmenin yanýnda durmaktýr.
Okulda korkan çocuða cesaret olmaktýr.
Ekonomik sýkýntý yaþayan insanýn derdini hissedebilmektir.
Kýsacasý insan kalabilmektir.
Belki de bugün en çok ihtiyacýmýz olan þey ‘Çaresizliðin’ bizi esir almasýna izin vermemektir.
Bu tür olumsuzluklar karþýsýnda öfkenin bastýrarak umudun korunmasý gerekmektedir.
Haksýzlýða karþý çýkarken nefretin diline teslim olmamak, adalet isterken intikam duygusuna kapýlmamak, eleþtirirken vicdani düþünceleri kaybetmemek zorundayýz.
Bir toplumun geleceði yalnýzca yöneticilerin kararlarýyla belirlenmez. O toplumun insanlarýnýn neye razý olduðu da geleceði belirler. Toplum neyi besleniyorsa o büyür.
Eðer haksýzlýk besleniyorsa, haksýzlýk büyür.
Eðer þiddeti besleniyorsa, þiddet büyür.
Eðer yolsuzluk iddialarýný sýradanlaþýyorsa, vurdumduymazlýk büyür.
Eðer hukuka ve adalete olan inanç kaybediliyorsa, suç oraný büyür.
Ama insanlar yaþanýlanlarý sorgulayabiliyorsa,
Çocuklarýmýz için daha güvenli okullar, gençlerimiz için daha umutlu bir gelecek, çalýþanlarýmýz için daha adil bir düzen istiyorsak, …
Henüz umutlar tükenmiþ deðildir.
Çünkü umut, her þey yolunda olduðunda hissedilen bir duygu deðildir.
‘Umut, her þey kötü giderken bile iyinin mümkün olduðuna inanma cesaretidir.’
Bu yüzden “Bana dokunmayan yýlan bin yaþasýn.” anlayýþýna raðmen haksýzlýklarýn karþýsýnda yer almak gerekir. Çünkü baþkasýna yapýlan haksýzlýk için susarsak, yarýn kendi hakkýmýz için konuþacak kimse bulamayabiliriz.
Ve belki de tam bu yüzden ‘pes etmek olmaz!’
Kýraç’ýn þarkýsýnýn farklý bir bölümünde söylediði gibi:
‘Gönül isterdi ki hep iyi olsun çok iyi olsun
Bütün acýlar bitip her an hoþ olsun
Ama ne yaparsýn insan oðlusun
Acý olmayýnca tatlý da olmaz’ …
Kýrýlabilinir.
Yorulabilinir.
Öfkelenebilinir.
Hatta zaman zaman umutsuzluða da düþülebilir…
Ama orada kalmamak gerekir.
Çünkü bu ülkeye ve bu ülkenin çocuklarýna borcumuz var.
Onlara korkunun, adaletsizliðin, þiddetin ve umutsuzluðun sýradanlaþtýðý bir ülke deðil umudun ve refahýn olduðu bir ülke býrakmalýyýz.
Daha adil, daha özgür, daha güvenli okullar mümkün olmalý.
Emeðin karþýlýðýnýn aldýðý bir düzen mümkün olmalý.
Hukukun herkese eþit uygulandýðý bir düzen mümkün olmalý.
Yeter ki bütün bunlarýn mümkün olduðuna dair umudumuzu kaybetmeyelim.
‘Bazen mücadele etmek, kazanacaðýndan emin olduðun için deðil; kaybetmenin bedelinin çok daha aðýr olacaðýný bildiðindendir.’
Bugün umudu korumak belki de en büyük toplumsal sorumluluklarýmýzdan biridir.
Ve son sözü yine ayný þarkýnýn sözleri ile söyleyelim:
‘Zaman akýp gidiyor dur demek olmaz
Sarýlýp da geçmiþe avunmak olmaz
Ne sen kalýrsýn ne de ben bu dünyada
Umudun kaybedip pes etmek olmaz’
