Aydýnlýk günlerse düþlerimizdedir...
Deðer yargýlarýnýn hýzla aþýndýrýldýðý, insan iliþkilerinin tamamen çýkar temeline oturtulduðu içinden geçtiðimiz süreçte kendimi baþka bir dünyadaymýþým gibi hissediyorum...
Zihin denizim dalgalý ve bulanýk; düþüncelerim küçük kayýk, kimi su alýrken, kimi batýyor...
Yaþam-ölüm, umut ve umutsuzluk gelgitinde salýnýp duruyorum...
Kiþi, ne kadar iyi niyetli ve sevecen olursa olsun, yaþamla ölümü ayýran býçak sýrtý çizginin üzerinde yürüdüðünü anýmsadýðý an, karamsarlýðýn kuyusuna düþmekten kurtaramaz kendini. Bütün güzellikler çekiciliðini yitirir, renkler farksýzlaþýr…
Düþünün ki, umut yüklü duygularla baþladýðýnýz bir günde tarafý olmadýðýnýzý düþündüðünüz kör dövüþünün ortasýnda kalýp kurbana dönüþüyorsunuz...
Aslýnda tarafsýnýz; egemen güçlerin yarattýðý belirleyicisi olamadýðýnýz kamplaþma, haberiniz olmadan sizi de taraf yapmýþtýr...
Güzellikler, usta yazarlarýn kaleminden çýkan betimlemelerde, ressamlarýn tablolarýnda, bir de düþlerimizde kaldý günümüz dünyasýnda...
Ýþte gerçekler:
Ak, kara; kâðýt üzerinde zararsýz insanlara. Ne var ki, günümüz dünyasýnda birilerinin aldýðý kararlar kilometrelerce uzaktaki milyonlarca insanýn bahtýný karartýrken, seçkin azýnlýklarý rüyalar âleminde yaþatabiliyor...
Bu nasýl bir dünya, bu çeliþki ne derindir?
Yaðmurun altýnda yanan topraðý, demir parmaklýklarýn ardýnda titreyen yürekleri, aydýnlýk görmeyen karanlýk köþeleri, açýk denizlerde yanan bedenleri, ekmek deryasýnda aç ölen insanlarý, alýn teriyle sertleþen çeliði, yumruk kadar beyinin içindeki koskoca dünyayý, kýl yumaðý düþünceleri; yine bizim tohumladýðýmýz çirkinlikleri önyargýsýz düþündüðünüz oluyor mu hiç?
Topraða, madene þekil verip yerküreyi devindiren can, bunca savaþ, bunca ölüm, bunca talan niye?
Sizi bilmem, ama ben gündüzlerin karanlýðýndaki günlere küsüm; bu sözde aydýnlýk günlerde nelerimiz yitmedi ki?
Tepedeki yakýcý güneþin yaydýðý aldatýcý ýþýltýya bakmayýn siz; açlýktan aðlýyor, terlese de üþüyor çocuklar, ekmek ipoteðinde karanlýðýn...
Yara derin, kabuk baðlamýyor anýlarýn saðnaðýnda, yolllarda gözüm...
Aydýnlýk günlerse düþlerimizdedir...
Bunun içindir ki, yumuk elli çocuklarýn avuçlarýndan doðacak güneþi özler, umutlarýmý onlarýn hesapsýzlýðýna olan inancýmla beslerim...
Biz büyükler mi?
Marifetlerimiz meydanda; iþte içinde çýrpýndýðýmýz kan gölüne dönüþtürdüðümüz dünya, dünyalar…
Politikacý esnafýnýn masallarla uyuttuðu sözde büyüklerin, açýk alýnlý çocuklarýnýn burunlarý sümüklü, yüzleri kavruktur; bense yýllar var ki gelecek sabahlarý bekliyorum; yýkamak için Anadolu’nun serin sularýnda çapak çapak gözlerini çocuklarýn…
