Kendimize Ulaþmak...
“Ýnsan soyu, yüzlerce yýldan beri tek bir yolla yetinmemiþ, kendine giden yolu bir türlü bulamamýþsa da, o dörtlü beþli yol aðýzlarý onun aklýnýn, yürüyen ayaðýnýn gözü, kulaðý olmuþ sanki. En eski gidiþlerden günümüze dek kalan bir çaðrý gibi çoðalmýþ gitmiþ dört bir yana...”
Aktardýðým tümce, birbirimizi yakýndan tanýmasak da soluduðu havayý solumak, farklý zamanlarda yürüdüðü yollarý adýmlamaktan mutluluk duyduðum, salt doðup büyüdüðü topraklarýn deðil, tüm Anadolu coðrafyasý folklorunu özümseyip bizlere ulaþtýran Osman Þahin’in anasýyla dertleþtiði “Ay Bazen Mavidir” isimli öyküsünden.
Evet, masalýn usta anlatýcýsýnýn dediði gibi her iþin bir yolunu bulan bizler, yine planlý kötülüklerin tümünün anasý olan insanýn öz benliðine ulaþmanýn yolunu bir türlü bulamamýþýz.
Bunun içindir ki yine kendi soyumuzun yaný sýra, yaþam kaynaðýmýz olan doðanýn da baþ tahripçisi olmayý sürdürüyoruz...
Peþ peþe tetiklenen kanlý savaþlarda akýtýlan onca kan ve gözyaþýna karþýn býrakýn ders almayý gün geçtikçe daha da canavarlaþýyoruz...
Çoðul dil kullanýyorum, çünkü neden sonuç iliþkisi bileþkesinde hiçbirimiz masum olmayýp, yaþanan çirkinliklerde pay sahipleriyiz...
Ýstemimiz dýþýnda üzerimize yapýþan aidiyetleri sorgulamak bir yana güdüsüne kapýlýp, alýn teri dökerek yonttuðumuz taþlarý kendimize ulaþmak yerine yýkýma giden yollara döþüyoruz. Bunun içindir ki kendi kendimize yabancýyýz, kuþak çatýþmasý adý altýnda canýmýzdan kopan çocuklarla boðazlaþýrýz.
Güncel örneðini içinden geçtiðimiz þu günlerde yaþayarak görüyoruz; kardeþler birbirinin gýrtlaðýný sýkýp ana-babalarýný unutuyorlar...
Kiþile arasýndaki ufak tartýþma býçaklý saldýrý, silahlý çatýþmaya dönüþebiliyor...
Politikacý esnafý, iktidarlarýný sürdürebilmek adýna, tetikldedikleri yapa ayrýlýklarla toplumu kutuplþatýrýyorlar...
Özetle toplumsal doku çürütülüyor!
“Olaylarda bir sorumluluðum yok” diyerek köþeye çekilenler ancak kendilerini kandýrýrlar!
Kendimize ulaþýp içimizdeki beni yenemediðimiz içindir ki bölük bölük bölünmüþüz; güzellikler ekseninde birleþmek yerine, ayrýþarak karþýmýzdakini kendimize tehdit olarak algýlýyoruz hep!
Ýþin en garip tarafý da ahrette hesap vereceðine inanan geçmiþte mazlumu oynayan bir kesim var ki, dünya nimetlerine ulaþmak için kýrk takla atýp kýlýktan kýlýða girerken, maalesef soylarýna yapýlan zulme de göz yumuyorlar!
Durum öyle gösteriyor ki, çarký yüzyýllar boyu insan kanýyla yaðlanan deðirmen, kendimize ulaþmadýkça kim bilir daha ne canlar öðütecek!
